รีวิวเว้ย (2258) การอภิบาล (Governance) นับเป็นแนวคิดที่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในแวดวงการบริหารงานภาครัฐและภาควิชาการสายสังคมศาสตร์ โดยเฉพาะในสาขารัฐศาสตร์ นโยบายสาธารณะ และการจัดการภาครัฐ ซึ่งมีอิทธิพลทั้งในแง่ความรู้และการปฏิบัติ สำหรับการนำคำดังกล่าวมาใช้ในสังคมไทยกลับพบความไม่ลงรอยกันทั้งในแง่การถอดศัพท์และการให้ความหมาย โดยพัฒนาการของการอภิบาลในบริบทไทยนั้นมักถูกจำกัดขอบเขตและถูกนำไปปะปนกับแนวคิดเรื่อง "ธรรมาภิบาล" (Good Governance) ซึ่งเป็นผลมาจากการรับเอาแนวคิดตะวันตกมาปรับใช้และต่อยอดกับลักษณะเฉพาะของระบบราชการไทย (หรือกลายเป็นคำประเภท Buzz word ของทั้งภาควิชาการและภาคราชการ) แม้แนวคิดธรรมาภิบาลแบบไทยนี้จะช่วยสร้างความก้าวหน้าในระบบราชการผ่านการกำหนดกฎระเบียบและแผนงานต่าง ๆ แต่การที่ระบบราชการเป็นผู้ผูกขาดการกำหนดความหมาย องค์ประกอบ และตัวชี้วัดเสียเอง กลับส่งผลให้การพัฒนาการอภิบาลในรูปแบบอื่น ๆ เกิดความล่าช้า ซึ่งสร้างความกังวลต่อนักวิชาการว่ากรอบจำกัดดังกล่าวจะส่งผลกระทบเชิงลบต่อการต่อยอดทางวิชาการและการแสวงหาเครื่องมือใหม่ ๆ ในทางปฏิบัติของสังคมไทยซึ่งแสดงให้เห็นเป็นที่ประจักษ์อยู่ในปัจจุบัน